Ode aan m’n lichaam

 
Ik prijs mijn lichaam.
Voor haar kracht,
waarmee ze m’n bloed door m’n lijf stuwt,
en me door zware inspanningen loodst,
waarmee ze virussen en bacteriën bestrijdt,
en ze reageert op m’n verlangens.
 
Ik dank mijn lichaam,
voor haar reflexen en haar evenwicht.
En ik geef haar graag meer vertrouwen.
Ik kan mijn benen vertrouwen als ik een steile berg afloop
en mijn spiergeheugen als mijn paard weg schrikt.
Ik kan mijn adem vertrouwen als ik angst voel
en de signalen vertrouwen als mijn intuïtie spreekt.
 
Ik eer mijn lichaam.
Voor haar capaciteit om te helen.
Een wonde groeit op magische wijze terug toe.
Mijn temperatuur verhoogt zodat indringers niet kunnen overleven.
Ik voel pijn als iets rust moet krijgen.
Ze geneest, altijd maar opnieuw.
Op magische wijze.
 
Ik vertrouw mijn lichaam.
Voor haar enorme intelligentie.
Een paar celletjes groeiden uit tot een complex, perfect georkestreerd geheel.
Ze leerde bewegen, ze leerde praten, zien, ruiken, horen, voelen.
Ze leerde haar pad kennen, ze vindt altijd maar weer haar weg door de menigte.
Ze weet wat goed voor haar is, ze weet wat ze nodig heeft.
Ze functioneert als vanzelf; cellen, weefsels, organen communiceren:
een fabuleuze samenwerking, zonder nood aan hiërarchie.
 
Ik waardeer mijn lichaam.
Dat ze het me mogelijk maakt uniek te zijn
en op mijn eigen manier naar buiten te stappen.
Dat ze me initieerde in het vrouw-zijn,
dat ze zich verbindt met de Aarde, de maan,
de rivieren, de bergen, de bomen.
 
Ik prijs mijn lichaam.
Voor haar capaciteit om zo, zo veel te voelen.
Voor haar capaciteit om te genieten.
Dat ik een ander met zoveel subtiliteiten kan gewaarworden.
Dat ik me met ontelbare nuances kan laten (aan)raken.
Dat sensaties van lichtheid en vuur me naar m’n passie leiden.
Dat ik plezier kan leren toelaten tot elke uithoek van mijn zijn.
 
 
Waar zou mijn lichaam mij voor prijzen?
(En voor wat juist niet?)
 
Ode aan m’n lichaam
Close Menu
en_GBEnglish (UK)
nl_BENederlands (België) en_GBEnglish (UK)